Week 11 Holland -> Hellas! Ritje Greece

zondag
Voor deze week staat er weer een ritje Griekenland op de planning! Of ik die rit wel zou willen doen? Ja hoor, geen probleem. Op één of andere manier heb ik wel wat met Griekenland. Heeft Griekenland wel een aantrekkingskracht op mij. Ik weet niet wat het is, maar er hangt wel een bepaalde magie over Griekenland. En daarbij, het is weer even wat anders! Een welkome afwisseling.

Toen ik gisteren thuis kwam stond er al een trailer klaar, geladen met een vracht pootaardappelen voor Tripoli. Het is alleen wel een huifoplegger… En ik zal dus mijn ‘eigen’ vaste koelertje moeten afkoppelen… Nou ja, je kan niet alles hebben zullen we maar zeggen! Dus vandaag dan maar vertrekken, met een ‘wapperkar’!

Nou heeft mijn broertje Paul (eeuwig student!) een deel van zijn studie afgerond, en op dit moment tijdelijk ‘vrij’ voordat hij met de volgende studie begint. Hij heeft verder totaal niks met vrachtwagens, maar zo af en toe eens een ritje mee vind hij best leuk. En ach, zo’n ritje Griekenland, daar heb je ook niet altijd de kans toe. Dus na wat geschuif en gepuzzel op zijn werk heeft hij een weekje vrij, en heb ik een weekje gezelschap mee.

Zondagavond om 19.30 vertrekken we vanuit Emmeloord. Collega’s Eelke en Anton vertrekken ook. Zij moeten allebei lossen in Italië, en gaan ook via Oostenrijk. We kunnen dus mooi met zijn 3-en op. Zo op zondagavond vertrekken, is nooit mijn favoriete ritme, maar toe maar. Zo met een paar man, een beetje kletsend is de avond ook zo om, en na strak 4.5 uurtjes sturen zetten we hem om 0.00 bij de pomp op het Duitse Limburg Lahn aan de kant.

maandag
We doen binnen even gezamenlijk een bakje koffie, en gaan dan om 9.00 weer verder. Alles loopt verder op rolletjes en lekker door. Begin van de middag doen we even een bakkie op Greding. Drie kwartier pauze, en weer verder.

Aangezien mijn totaalgewicht iets te hoog is voor Oostenrijk, moet ik dit land op de trein doorkruisen… Niet mijn hobby, maar het is niet anders. Anton en Eelke zijn wat lichter geladen, en kunnen wel gewoon rijdend door Oostenrijk. Het begint nu trouwens ook pittig te sneeuwen! Paul en ik gaan er bij het Oostenrijkse Wörgl af, en gaan richting de trein. Aangezien we toch wel een klein beetje aan een strak tijdsschema gebonden zijn. (we moeten ons morgen uiterlijk om 15.00 aanmelden bij de Minoan in Ancona..) Hopen we dat we een beetje vlot met de trein mee kunnen. Het is hier namelijk lang niet altijd even strak geregeld, en je wil hier nog wel eens aardige vertragingen oplopen. Om 16.45 melden we ons aan in Wörgl. We hebben geluk, we mogen op de eerst volgende trein mee. Dat is alweer een meevaller! Om 17.30 begint het laden van de trein. Als we er eenmaal op staan, moeten we zelf (in de sneeuw) de auto vastzetten, en de keggen voor de wielen gooien.

Nadat we plaats hebben genomen in een coupe, komt er om 18.00 beweging in het hele spul. Na goed 1.5 uur boemelen, is het eind dan gelukkig weer in zicht. En om 19.45 rijden we er boven aan de Brenner weer vanaf. Gelukkig weer asfalt onder de wielen! En het is gelukkig nog redelijk vlot gegaan ook. Eelke en Anton zijn me nou een aardig stukje voor, en zouden vanavond tot aan het restaurant op Klausen rijden. Dat is voor mij nu ook nog wel op een redelijke tijd haalbaar. Dus het gas gaat erop. We zakken de Brenner af, Italië in. En om 20.45 zetten we hem aan de kant. En gaan we gezellig met collega’s Eelke en Anton een lekker hapje eten hier in ‘de Tiroler toko’. Nou heeft Paul dus verder weinig met vrachtauto’s, maar dit vind hij toch wel erg leuk! Zo het restaurant in. De Italiaanse maaltijd smaakt hem dan ook opperbest.

dinsdag
Eelke en Anton hebben iets minder haast. Maar wij moeten toch op tijd in de haven van Ancona staan. Het wekkertje loopt voor ons dus alweer vroeg af. Even een beetje wassen naast de auto, en om stipt 6.00 zitten we alweer op de Italiaanse autostrada. Nog een belangrijke reden voor Paul om mee te gaan…. De Italiaanse koffie! Om een uur of 8.00 gaan we dus bij Affi even aan de kant om op de Italiaanse manier even snel staand aan de bar een bakje cappuccino naar binnen te werken. En hop weer verder.

Intussen begint het zonnetje ook goed door te komen. Sterker nog, het begint nog hartstikke mooi weer te worden ook! Om 10.45 ben ik weer toe aan de verplichte 3 kwartier pauze. Bij de pomp net voor Imola gaan we aan de kant. Het is intussen een graadje of 20! Het lentegevoel komt boven, en we gaan lekker buiten zitten om een broodje te smeren. Na een klein uurtje van het weer genoten te hebben zou je haast vergeten dat we nog een boot te halen hebben, en toch echt maar weer verder moeten!

Nadat we het laatste stuk al prachtig over de Adriatische zee heen hebben kunnen kijken, draaien we keurig op tijd om 14.15 de haven van Ancona in. Ze hebben hier een mooie nieuwe terminal gebouwd waar je je tickets voor de ferry boten moet ophalen. Alleen is het hier weer echt op z’n Italiaans… Ze zijn 1 ding vergeten, of vonden 1 ding niet nodig… Er is geen ruimte voor Trucks! Personenauto’s en bussen kunnen hier het keurige omheinde parkeerterrein op. De vrachtwagens (toch het grootste deel van degenen die gebruik maken van de boten…?!) moeten maar even zien hoe ze het doen.. Je moet maar even zien dat je de auto hier in het industriegebied ergens langs de kant van de weg neerpleurd... Onbewaakt natuurlijk. Niet echt een fijn idee hier op het industriegebied, waar genoeg schorem rondloopt. En als je auto opengebroken en leeggehaald wordt als jij je ticket aan het halen bent, dan hoef je natuurlijk niet bij de rederijen aan te kloppen. Toch eigenlijk wel weer raar allemaal. Maar goed, we zijn hier natuurlijk niet in het strak georganiseerde Holland!

Aan de balie van Minoan Lines krijg ik netjes onze tickets voor de boot van 17.00 naar het Griekse Igoumenitsa. Hier zullen er weer een aantal trucks afgaan, en vervolgens zullen we doorvaren naar het Griekse Patras. Als we de tickets eenmaal op zak hebben, mogen we de haven in, naar de boot. De boot ligt al klaar, het wordt vandaag de ‘Europa Palace’. http://www.minoan.gr/index.asp?a_id=301 Een knappe schuit. Paul en ik kijken elkaar even aan, en; Ja, we doen het ervoor. Het mag ook wel een knap bootje zijn, we zullen er de komende 22 uur op moeten vertoeven!

Om 16.00 begint het laden, en we mogen er al vrij vlot op. Ik moet in het schip naar het bovendek, waar ik hem vervolgens achteruit in de hoek moet parkeren. Het is een mooi tafereel hier altijd. Drukke Italianen en Grieken die allemaal dwars door elkaar allerlei ongetwijfeld goed bedoelde aanwijzingen schreeuwen. Helaas zijn ze het niet altijd allemaal met elkaar eens, en leidt dit vaak tot een mooie chaos! Maar wel gezellig zullen we maar zeggen.. ;-) Eenmaal op het bovendek verloopt het rustig, met het achteruit rijden heb ik maar 1 Griek naast de auto lopen; left Holland, left Holland, okay Holland,right Holland, straight Holland, okay Holland!

Als de auto eenmaal op zijn plek staat, dan is het tas mee, en naar de receptie. Even inchecken, sleutel halen van de hut, hut opzoeken, spullen droppen, en dan is het rust! Het volgende deel van onze route naar Tripoli ligt in de handen van de kapitein. Paul en ik doen nu eerst eens even en verkennend rondje over het schip. Bekijken het buitendek even, helemaal bovenop het schip, even langs het buitenzwembad (!) dat nu uiteraard nog droog staat, en waar alleen een vangnet inhangt. En als we dan om 17.00 het verlaten van de haven van Ancona even hebben bekeken, zoeken we de hut op, en gaan we eerst even op het gemakje fris onder de douche door. Daarna zoeken we het restaurant op, en eten een aardige Griekse maaltijd. De avond drinken we nog een biertje bij 1 van de bars, en zoeken uiteindelijk de hut maar weer eens op voor een tukkie.

woensdag
Vandaag maar eens even lekker een beetje ‘uitslapen’. Ook wel eens lekker! Lekker op het gemakje wakker worden, een stukje lezen, en dan maar eens op het gemakje onder de douche door. En dan zijn we wel toe aan een Griekse brunch! Daarna kijken we nog even een film, en dan schiet het ook alweer een mooi eind op richting Patras. We zijn het Griekse eiland Corfu al voorbij gekomen, en varen nu wat langs de kust, en tussen de andere kleine eilandjes door. En dan leggen we tegen 15.30 Griekse tijd (het is hier een uur later dan bij ons) aan in Patras.

Uiteindelijk is het 16.15 dat ik de klep afrijd. Griekenland in!

Ik had Paul al een klein beetje voorbereid op de enorme ‘rattenplaag’ van vluchtelingen hier in Patras. Ze zwermen hier werkelijk overal, en ze proberen op alle mogelijke manieren in/op/onder de vrachtwagens te komen, met als doel verder Europa in te raken. Ook heb ik Paul verteld over hoe ze bij mij de laatste keer in December rijdende weg de deuren probeerden open te maken. Ook nu zijn we op de boulevard diverse keren getuige van enorme groepen vluchtelingen die achter de vrachtwagens aan rennen, en overal aan proberen te blijven hangen. Paul is het er gauw mee eens, dat dit toch wel heel apart is, als je het in het echt ziet gebeuren, als je er ineens zelf middenin staat.

Maar goed, we hobbelen de stad door, en dan de grote weg op. We moeten gaan lossen in Tripoli. We moeten dus eerst langs de noordkant van de Peloponnesos een eind richting Athene volgen, en dan bij Korinthos duiken we richting het zuiden, het binnenland van de Peloponnesos in, naar Tripoli. Als we Patras verlaten hebben, bellen we eerst maar eens met Emmeloord. De bedoeling was eigenlijk om morgenochtend te lossen. Maar als ze de handelaar/boer bellen, wil deze zijn piepers toch eigenlijk wel heel graag vanavond alvast hebben! Of dat mogelijk is. Nou, om heel eerlijk te zijn, komt mij dat ook wel goed uit. Ik vertel dat ik er om 19.30 kan zijn, dat is geen probleem.

Vlak voor Tripoli bel ik de klant even op. Uit de 3 woorden Engels die hij kent, blijkt de straat niet moeilijk te vinden. En dan moet hij volgens hem ‘on the right’ zitten. Dit blijkt toch iets lastiger zoeken in het donker. Als ik dan op een gegeven moment langs de kant stop om de weg maar eens te vragen. Staat hij al achter me met zijn auto. ‘Right’ bleek in zijn Engels achteraf eigenlijk ‘links’ te betekenen… Maar goed, ik begrijp van hem, dat hij hier in het magazijntje weinig ruimte heeft, en dat hij net buiten Tripoli een loods heeft, en daar wil lossen. Geen probleem, ik kom wel achter je aan.

Intussen regent het ook al wat… Daar kwamen we toch eigenlijk niet helemaal naar Griekenland voor! Het ‘verharde’ terrein bij de loods blijkt hier ook niet helemaal tegen opgewassen te zijn… De beste man heeft zijn 1e pallet aardappelen in de schuur staan, maar als hij weer naar buiten komt voor de 2e pallet, komt hij muurvast te zitten met de heftruck! Hij is tot aan z’n assen weggezakt, en komt geen centimeter meer voor of achteruit. Hij slaat een kruisje, en heft zijn armen ten hemel. Maar ook dit helpt niet! Maar gelukkig heeft hij nog een heftruck in de schuur staan. We proberen eerst heftruck nummer 1 los te trekken, maar dit is een vrij kansloze onderneming. Dan maar met deze heftruck lossen. Maar bij de 1e pallet komt hij ook met deze heftruck halverwege de auto en de schuur muurvast te zitten… Kleine tussenstand; 2 heftrucks muur en muurvast midden op het erf, 1 pallet aardappelen netjes in de schuur, 1 pallet aardappelen in de regen midden op het erf, en nog 19 pallets bij mij in de trailer! Niet echt een succesverhaal dus zo op deze Griekse woensdagavond!

Maar… er is een oplossing! Dan moeten we toch maar bij het magazijntje in Tripoli zelf lossen. En dan kijkt hij morgen wel weer verder. In Tripoli steek ik vanaf een drukke weg, een klein doodlopend pad in. Hier moet het dan maar gebeuren. Het is allemaal wat krap, maar het is hier i.i.g. wel goed verhard! En zo zijn we om 21.30 Griekse tijd dan toch leeg!

En nou hebben we eigenlijk toch wel heel erg zin, aan een goed hapje echt Grieks eten! In een leuk Grieks kroegje! We moeten tenslotte wel wat van het land en de cultuur meekrijgen natuurlijk! Ik had bij de afslag al een soort ‘truckstop’ zien zitten, maar het restaurant zag er nou niet echt gezellig uit. Ik vertel de klant dus even, dat ik nog 1 kleine vraag heb… Wij zijn op zoek naar een goed restaurant! A real Greek restaurant! Ah, dat is geen probleem. Alleen ja, die grote auto… Dat wordt lastiger. Daar kan je hier nergens mee uit de voeten. Als ik de beste man, dan een klein beetje probeer te sturen, biedt hij dan toch aan, om ons wel even de stad in te brengen met de auto! Kijk, dat moeten we hebben. Ik mag van hem wel in het straatje blijven staan, maar dat heb ik zelf toch liever niet. Dus nog een beetje praten, en dan heb ik hem ook zo ver, dat ik de auto naar de ‘truckstop’ breng, en dat hij Paul en mij daar ophaalt, en naar het centrum brengt. Zo gezegd, zo gedaan!

De man brengt ons naar de stad, en verteld ons waar we het beste kunnen eten. Uiteraard is de eigenaar een bekende van hem, en we moeten zijn naam dus maar noemen. We bedanken hem, stappen uit, en dan rijd hij weer weg. Ik denk richting zijn slagveld bij de vastzittende heftrucks! Wij bekijken het uitgelegde restaurant even, en het ziet er inderdaad keurig uit. Het eten zal ongetwijfeld zeer goed zijn, maar het lijkt ook wel een erg exclusieve tent! Met weinig gezelligheid. Dit was toch niet helemaal wat ik in gedachte had. We kijken dus toch nog even verder. En dat loont! Een klein stukje verderop vinden we een prachtig gezellig tentje! Dit lijkt er meer op! En het blijkt een uitstekende keuze, want ook het eten is echt, maar dan ook echt verrukkelijk!! http://www.klimataria-piteros.gr/ Nou waren we eerst van plan met de taxi weer terug te gaan, richting de auto. Maar volgens mij moet het ook wel aardig te lopen zijn. Dus Paul en ik besluiten om maar lekker terug te wandelen. Zo zien we ook nog wat van het Griekse straatbeeld hier. Het is een pittig wandelingetje, maar als we dan eenmaal in de auto zijn, kunnen we ook heerlijk slapen!

donderdag
Terugladen gaan we in Italië doen. Dus het wordt vandaag weer, op richting boot. Ik heb een boeking voor de Superfast van 14.30 vandaag. Ook nu moet je weer 2 uur van tevoren aanwezig zijn in de haven. En aangezien, het nog weel ff een stukje rijden is vanaf hier, gaan we toch weer een beetje op tijd rijden. We gaan eerst de prachtige erg ruige binnenlanden weer door, richting de noordkant van de Peloponnesos.

Daarna rijden we ook nog even via de brug over de straat van Korinthos http://nl.wikipedia.org/wiki/Kanaal_van_Korinthe Hebben we die mooi ook maar eens in het echt gezien!

Daarna maken we nog even een keer pauze. En aangezien Paul een enorme Mc Donald’s fan is… (student hè..) en hij nog nooit in een Griekse Mc Donald’s is geweest, en deze kans waarschijnlijk ook niet snel weer voorbij komt… Gaan we daar dus ook nog maar even naar binnen. Nou ben ik zelf absoluut geen fan van deze ketens, maar gelukkig hebben ze hier ook een soort van tosti’s. Dus een bakje koffie en een tosti gaan er bij mij ook wel in.

Dan weer verder richting Patras.


Als we eenmaal de grote weg weer verlaten, en Patras in duiken, is het gelijk alweer opletten. Ik zie de 1e clubjes vluchtelingen alweer lopen. En inderdaad bij het 1e stoplicht is het al raak. We waren net een paar vluchtelingen voorbij gereden, en ik moet voor het rode licht stoppen. Als ik dan gelijk in de spiegel kijk, zie ik ze inderdaad al aan komen rennen. Een flinke brul naar buiten is dit gelukkig voldoende, en ze druipen weer af. Eenmaal op de boulevard zitten we weer middenin de enorme rattenplaag. Er lopen er hier werkelijk honderden. De wegwerkzaamheden waar ik in December de vluchtelingen aan m’n trailer had hangen, zitten er nog steeds.. De weg is hier opengebroken, en je moet hier even tussen het trottoir door, en dan een klein stukje over ‘het strand’, en dan kan je tussen de bomen, de weg weer op. Deze bochtjes zijn alleen zo krap, dat je ze met de vrachtwagen eigenlijk stapvoets moet nemen, want het gaat allemaal maar precies. Als we de bocht omkomen zien we inderdaad waar ik al bang voor was. Er staat een groep van zeker een man of 70 van die vluchtelingen, ons op te wachten. Ik geef flink gas als ik langs ze stuif, maar ze komen allemaal al achter me aan gerend. Als ik bijna weer op de weg zit, zie ik in de spiegel dat ze mijn achterdeur al open hebben. In een kwade reflex stamp ik bovenop de rem! In de hoop toch zeker 30 gebitjes in m’n achterdeuren te hebben staan!! Ik spring de auto uit, en vlieg naar achteren toe, luid schreeuwend al dat pokkevolk wegjagend. Even controleren of iedereen er weer uit is, dan de deuren weer dicht, een woeste blik, en zo snel mogelijk weg hier!!

Verder de boulevard over, blijven we weer slalommen tussen de groepen vluchtelingen door, maar uiteindelijk rijden we dan toch om 12.30 de haven van Patras binnen. Met als enige passagier Paul… Ik zet de auto met de deuren wagenwijd open weg, en ga dan de tickets halen. Ook hier in de haven zelf stikt het van de vluchtelingen, dus het blijft opletten. Ze kruipen in je trailer, in je palletkist, op het dak van je trailer, onder de spoiler op het dak van de auto, liggen op je assen enz… We mogen vrij snel de boot op. Op de klep van de boot, echt op het allerlaatste moment voordat je de boot ingaat wordt je nog een laatste keer gecontroleerd. Een aantal militairen loopt samen met jou, de hele auto na, en onderdoor, en controleert overal of er niet toch nog iemand verstopt zit. Dan als iedereen er zeker van is, dat er geen verstekelingen in zitten, is het gelijk het schip in, en heb je weer even rust.


Achteruit mag ik helemaal achterin het schip staan. Ja, idd… left Holland, left Holland, straight Holland, okay Holland, right Holland, yes Holland. Maar hij staat weer op zijn plek, en wij gaan boven aan dek inchecken. De komende 22 uur vertoeven wij op de ‘Superfast V’, en ook dit gaan we wel weer redden. http://www.superfast.com/site/content.asp?sel=333&loc=2&query De tassen gaan de hut in, en dan gaan we eerst als lunch maar eens even een heerlijke grote Griekse salade eten!

Verder prutsen we de middag een beetje vol. Drinken een bak koffie, kijken een filmpje, lezen wat, en dan is het ook zo al weer avond. Nog even voor de laatste keer aan een Grieks diner, en een glaasje Retsina, en het smaakt allemaal weer best. ’s Avonds nog een biertje aan de glazen ‘panorama’ wand op het achterdek, en uiteindelijk de hut maar weer in voor een tukkie.

vrijdag
Vandaag is het even op het gemakje wakker worden, even lekker onder de douche door, en dan gaan we even een ontbijtje doen. De aankomst in Ancona is om 10.30. Dus na het ontbijt rustig alle spulletjes weer bij elkaar zoeken, en gaan we aan dek staan, om het binnenvaren in Ancona even te bekijken. Buiten de haven komt er een Pilot bootje langszij varen, die de loods komt brengen. Via een touwladder stapt de loods over op het grote schip.

Tijdens het varen klinken er constant allerlei mededelingen uit alle luidsprekers overal op het schip. Dis is steevast in het Grieks, vervolgens in het Engels, dan Duits, en dan Italiaans. Terwijl wij in het zonnetje op het dek het binnenvaren bekijken, komt er weer een mededeling aan. Het is een boel Grieks gesnater waar je niks van kan maken, en dan herken ik zo ineens mijn naam! En inderdaad in 4 talen klinkt er een hele mededeling over het schip, en vervolgens mijn naam! Ik moet me melden aan de receptie. Wat blijkt nou, tijdens de reis moet je bij al je uitgaven je persoonlijke pasje afgeven. Bij iedere uitgaven spaar je punten. Als je dan een bepaald aantal punten hebt gespaard, dan krijg je een bon mee, waar je je naam op in kunt vullen, en die je in een bus kunt deponeren. Vervolgens worden er aan het eind van de reis een paar ‘winnaars’ uit de bus getrokken. En jawel… U raadt het al.. Één van de 3 gelukkige prijswinnaars… Jawel, ondergetekende!!! De gelukkige winnaar van 1 prachtige mok. Of om het even samen te vatten; Jazeker, ik heb gewonnen op de boot. Ja, ik heb zelfs een beker gewonnen op de boot!! U begrijpt, mijn dag was natuurlijk helemaal goed!

Maar goed, ondanks deze enorme overwinning, back to reality.. Het lossen van het schip gaat vrij vlot. Daarna is het een beetje druk om de haven uit te komen, maar om 11.00 zijn we toch weer aan het rijden. Ik had al te horen gekregen dat ik net een klein stukje onder Ancona in Recanati een volle vracht kan terugladen voor Holland. Daar is niks mis mee! Dan doe ik vandaag ook nog wat. En dat past me goed. Want ik heb morgenavond eigenlijk nog een verjaardag, waar ik heel graag bij wil zijn..

Om 12.00 meld ik me aan bij de fabriek. Het is hier een grote puzzelfabriek! Ze maken hier allemaal legpuzzels. Ik zie disney figuren voorbij komen. Maar ook Van Gogh is vertegenwoordigd, en we zien zelfs afbeeldingen afkomstig uit de sixtijnse kapel in het Vaticaanstad. Ik krijg hier een volle vracht puzzels bestemd voor Holland. Alleen hebben ze eerst pauze natuurlijk… Maar het valt mee. Om 13.00 beginnen ze weer. Wij gaan intussen mooi buiten in het zonnetje zitten (want het is weer HEERLIJK weer, de 20 graden wordt alweer overschreden!) Even een appeltje eten, en nog een echte Italiaanse espresso naar binnen werken. Om 13.00 klinkt er een grote sirene, en de fabriek komt inderdaad langzaam weer in beweging. Ik mag hem gelijk voor de ramp zetten, en ze beginnen ook mooi vlot te laden. Dit gaat allemaal keurig volgens schema. Om 13.45 heb ik hem alweer vol! Ik moet alleen nog wel even tot 14.00 wachten voor de papieren… Het kantoorpersoneel heeft namelijk nog wel pauze tot 14.00. Maar goed, dan zijn de papieren ook zo klaar, en gaat de neus weer richting Holland! Dat doet je humeur altijd weer goed, zo eind van de week. En dan is het ook nog eens prachtig lente weer. Wat hebben we het mooi soms, niet?!

Het vrachtje puzzels weegt bijna niks, en ik kan dus heerlijk opschieten overal. Bij een pomp aan de rivier de Po in Noord Italië gaan we even aan de kant voor een kleine sanitaire stop, en nog even een espressootje aan de bar. Daarna gaat het gauw weer verder. Het einddoel dat ik voor vandaag in gedachte heb, is Vipiteno. Dus er moet nog wel even wat gebeuren. Maar tegen 22.00 draaien we dan toch het oude douaneterrein op. Collega Stefan (die deze week een kameraad mee heeft) staat hier ook. Als we het restaurant binnenkomen hebben hun het eten net op, maar wij schuiven nog even aan. Wij doen nog even een hapje Italiaans eten, en de heren drinken nog even een glaasje wijn met ons mee. Het is wel gezellig, maar we zoeken toch maar een beetje op tijd de mandjes op. Het is morgen weer vroeg dag! Want ik wil nog steeds graag bij die verjaardag zijn morgen. En daar moet je even wat voor over hebben. Stefan zijn bijrijder heeft ook z’n groot rijbewijs. Hun zullen morgen dus met z’n 2-en rijden, zodat ze geen pauzes hoeven te maken. We spreken dus af dat we allebei morgen ons eigen plan trekken.

zaterdag
En dat plan is voor mij; op tijd beginnen! De wekker staat dus op 04.30. Maar als we ’s morgens het bed uit springen, en Paul kijkt eens op zijn horloge, krijg ik de vraag; Niels we zouden toch om 05.00 gaan rijden? Jazeker! Hoezo? Nou, het is nu nog maar 03.30… Wat?! Het blijkt dat 1 van mijn 2 wekkers (telefoon) automatisch op de Griekse tijd is gesprongen op de heenweg.. En op de terugweg niet automatisch weer op de Italiaanse tijd is gegaan… Het was al een kort nachtje, maar nu zitten we nog een uur te vroeg op de stoel ook! Bah. Nou, toch nog maar even liggen dan, maar slapen doe je niet meer natuurlijk. Maar goed om 5.00 rubberen we toch de parking af, en beginnen we gelijk vlammend aan de klim naar de Brenner. Het is een heerlijk vrachtje om zo op de zaterdag naar huis te moeten vliegen. Het loopt perfect! En als voor een hoop mensen om 9.30 de zaterdag eigenlijk nog een beetje moet beginnen, staan wij al onze eerste pauze te maken op Nürnberg Feucht! Dat is perfect verlopen. In 4 uur een 26 minuten van Vipiteno, hier naar de pomp. Een goed begin is het halve werk.

Daarna, na exact 45 minuten pauze doen we gelijk nog een blokje van strak 4.5 uur. Nu loopt het toch allemaal wat minder, en komen we ook al een aantal files tegen. Dat is wat minder. Maar goed. We staan toch alweer bij het kioskje bij Nentershausen, net voorbij Limburg Lahn. Om de culturele rondreis voor Paul toch compleet te maken, moeten we na Griekenland en Italië hier toch maar even naar binnen voor een bakje koffie, zodat hij ook de Duitse cultuur aan zijn lijstje kan toevoegen deze week.

Ook hier weer exact 45 minuten pauze, en dan doen we het laatste blokje nog even naar huis. En om 20.00 sta ik in Emmeloord aan de pomp te tanken! En de auto van Stefan (met 2 chauffeurs erop) die gisteren een goed uur voor mij op Vipiteno stond, komt nu een half uur na mij, Emmeloord binnenlopen. Wat dat betreft kunnen we tevreden terugkijken op vandaag! Nog even de trailer afkoppelen, en dan ben ik om 20.30 weer klaar. Even gauw een hapje eten scoren, en op verjaardag.